Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ηγεμών εκ Βερολίνου;


Το κείμενο αυτό είναι του Μαρτίου 2013 και πρωτοδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο "Νέα Κεντροδεξιά" που πια δεν λειτουργεί. Ήρθε στον νου μου και έψαξα να το βρω, γιατί μου φάνηκε αρκετά επίκαιρο με όλα αυτά που ακούω και διαβάζω από χθες σχετικά τάχα με την υποτιθέμενη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, "απέναντι στην οποία αντιδρούν οι λαοί και η οποία προκάλεσε το Brexit".

Τις τελευταίες ημέρες, επ' αφορμής των εξαιρετικά δυσάρεστων εξελίξεων στην κυπριακή οικονομία και του θρίλερ που διημείφθη μεταξύ Κύπρου, Ευρωγκρούπ και τρόικας, αναζωπυρώθηκε η φιλολογία σχετικώς με την εικαζόμενη από πολλούς προσπάθεια της Γερμανίας να ηγεμονεύσει στην ενωμένη Ευρώπη. Η φιλολογία αυτή, που ανθεί και θάλλει ιδιαίτατα στα διαδικτυακά λημέρια της ημιμάθειας και της παραπληροφόρησης, φθάνει ενίοτε ακόμα και σε κρεσέντα περί Δ' Ράιχ και τα τοιαύτα. Πόση ιστορική ορθότητα και γεωπολιτική ακρίβεια φέρουν όμως ακόμα και μετριοπαθείς ανάλογοι ισχυρισμοί; Πολύ ολίγη φοβάμαι.

Το θέμα -και μαζί ίσως και το πρόβλημα εν πολλοίς της Ευρώπης σήμερα- είναι ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν καμμία αυτοκρατορία. Θέλουν αντίθετα να παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ένωση από πολλές μεσαίες και μικρές Γερμανίες, δηλαδή να κατέχουν την θέση του μαέστρου σε μια ορχήστρα από χώρες με θεσμικά και οικονομικά χαρακτηριστικά παρόμοια με τα δικά τους. Αυτό καθίσταται χαρακτηριστικά εμφανές, αν εξ αντιδιαστολής προσέξει κάποιος την στάση της Γαλλίας. Η Γαλλία, είτε κυβερνάται από τον συντηρητικό Σαρκοζύ είτε από τον σοσιαλδημοκράτη Ολλάντ, όχι μόνο δεν αισθάνεται απειλούμενη από την πολιτική της Γερμανίας αλλά προσπαθεί να υπερακοντίσει την χώρα του Ρήνου σε αυστηρότητα περί τα δημοσιονομικά και τουλάχιστον να την φθάσει σε ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα. Δεν πρέπει εδώ να διαφύγει σε κανένα ότι η Γαλλία είναι η μόνη χώρα της ΕΕ με ολοκληρωμένη γεωπολιτική αντίληψη και ικανότητα διεθνούς προβολής ισχύος. Δηλαδή σήμερα η Γαλλία είναι η "αυτοκρατορικότερη" χώρα-μέλος της ΕΕ και ένας από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς και στρατιωτικούς παίκτες παγκοσμίως, πέραν πάσης συγκρίσεως με την Γερμανία, από την άποψη της ικανότητας προβολής ισχύος και των διεθνών της ερεισμάτων.

Γιατί όμως είναι "πρόβλημα" για την Ευρώπη η απροθυμία των Γερμανών να αποκτήσουν ηγεμονικό ρόλο στην Ευρώπη; Καταρχάς πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μία τέτοια θέση θα συνεπαγόταν αφενός μια γιγαντιαία προσπάθεια οικονομικής διείσδυσης των γερμανικών κεφαλαίων στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και αφετέρου μια συντονισμένη προσπάθεια διατήρησης παρακμιακών δομών στις χώρες που αποτελούν τους αδύναμους κρίκους της ΕΕ/ΟΝΕ, με στόχο την δορυφοροποίηση των περισσοτέρων από αυτές. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο. Αντιθέτως υποβάλλουν αυτές τις χώρες σε εξαντλητικές δημοσιονομικές "δίαιτες" προκειμένου να τις προπονήσουν ταχύρρυθμα σε ένα μοντέλο οργάνωσης και παραγωγής πολύ εγγύτερα στο δικό τους. Οι Γερμανοί θέλουν να περιστοιχίζονται από μια ομάδα χωρών με παρόμοια οικονομικά γνωρίσματα και ταυτόσημες μεσο/μακροπρόθεσμες επιδιώξεις: σταθερότητα, παραγωγικότητα και θεσμική λειτουργικότητα. Γιαυτό άλλωστε και νοιώθουν τόσο ευχάριστα μέσα στον σκληρό πυρήνα της λέσχης των χωρών "ΑΑΑ". Θέλουν όμως να επιτύχουν αυτό το αποτέλεσμα με το ελάχιστο δυνατό κόστος, καθώς στην πράξη δεν φιλοδοξούν να ηγεμονεύσουν, αλλά στοιχειωδώς να ηγηθούν. Το συνολικό όμως έλλειμμα φυσικής και πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως κάλυψη. 

Στους ευρύτερους/υπερεθνικούς οργανισμούς ισχύος, όπως είναι η ΕΕ, το κενό αυτό συμπληρώνεται με βέλτιστο τρόπο, όταν στο πηδάλιο κάποιων έστω από τα επιμέρους τμήματα βρίσκονται πολιτικά μεγέθη που δημιουργούν μεταξύ των και μεταξύ των χωρών άμιλλα ηγεσίας. Μια προσεκτική ματιά της Ευρώπης των μεγάλων ηγετών δίνει χαρακτηριστικό παραδείγματα, όταν λχ οι Κολ και Μιτεράν σφυρηλάτησαν από κοινού τον γαλλογερμανικό άξονα. Αν σήμερα η Γερμανία επεδείκνυε τάσεις συνολικής επικυριαρχίας και είχε την ανάλογη ηγεσία, θα προκαλούσε τα ανακλαστικά των άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων δημιουργώντας ένα συναγωνισμό που θα έφερνε πραγματικό ενδιαφέρον για την κατεύθυνση και την πορεία της ΕΕ. Αντ' αυτού κάθε ευρωπαϊκή δύναμη προσπαθεί να εμπλακεί όσο γίνεται λιγότερο στη διαχείριση της κρίσης, ενώ αναπτύσσονται και φυγόκεντρες δυνάμεις από βασικούς παίκτες, όπως η Βρετανία. 

Οι Γερμανοί ποτέ δεν απέκτησαν, κι ούτε και σήμερα φυσικά έχουν, το ένστικτο και το πνεύμα της αυτοκρατορίας, του παγκόσμιου κυρίαρχου. Το ένστικτο αυτό το διαθέτουν διαχρονικά μόνο έθνη που έχουν ναυτική και υπερπόντια συνείδηση-αντίληψη. Χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις στο πέρασμα των αιώνων οι Έλληνες και οι Αγγλοσάξωνες (Βρετανοί κι εν συνεχεία Αμερικανοί). Πρόκειται για σταθερά που επιβεβαιώνεται τόσο από την Ιστορία όσο και από την γεωπολιτική σκέψη, από τον Θουκυδίδη ως τον Μπρεζίνσκυ. Αντιθέτως η Γερμανία ήταν και θα είναι πάντα μια χερσαία/ηπειρωτική κλειστοφιλική και εσωστρεφής δύναμη. Ακόμα και στις περιστασιακές της προσπάθειες για υπερπόντια-παγκόσμια παρουσία (με κυριότερη την του Κάιζερ) ήταν απολύτως ανεπαρκής και ατελέσφορη. Η αποικιακή επέκταση του καϊζερικού Β' Ράιχ ήταν ουσιαστικά μια ενστικτώδης προσπάθεια μερικής ισοστάθμισης της αγγλογαλλικής αποικιοκρατικής κυριαρχίας, αλλά στην πράξη παρέμεινε μια επιχείρηση απόκτησης επιπλέον εθνικών πόρων χωρίς καμμία φιλοδοξία αμφισβήτησης της παγκόσμιας επικυριαρχίας της Βρετανίας. 


Αν οι Γερμανοί ήθελαν πραγματικά να κάνουν τον ηγεμόνα στην ΕΕ, αυτό θα ήταν στην πράξη βολικό για πολλούς από όσους σήμερα κραυγάζουν για την υποτιθέμενη επικυριαρχία τους, γιατί θα μας απάλλασσε ως χώρα και κοινωνία από την ανάγκη να αλλάξουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς.  Να αναμορφώσουμε δομές και θεσμούς, να μεταρρυθμίσουμε την δημόσια διοικητική λειτουργία, να δομήσουμε ένα πολύ διαφορετικό παραγωγικό μηχανισμό και όλα αυτά χωρίς την ελάχιστη δυνατότητα άνεσης χρόνου, χωρίς ανάσες αλλά με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και δη σε περιβάλλον βαθειάς ύφεσης. Θα μπορούσαμε να παραμείνουμε για πολύ ακόμα ένα κράτος με απολιθωμένη και δύσκαμπτη γραφειοκρατική μηχανή, με ένα κρατικοδίαιτο ψευδοκαπιταλιστικό παραγωγικό μοντέλο και με έντονα αντινεωτερική κοινωνική νοοτροπία και πολιτική συνείδηση. Σήμερα κανείς φυσικά δεν εγγυάται ότι η εξαιρετικά δύσκολη και απαιτητική προσπάθεια γενικευμένης μεταρρύθμισης θα επιτύχει, από τη στιγμή που επιχειρείται μέσα στο πλαίσιο μιας πολύ σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής και μιας ακόμα σκληρότερης αντίστασης κάθε κοινωνικού θύλακα ευνοιοκρατίας ή προνομίων. Μπορούμε όμως να είμαστε αρκετά βέβαιοι ότι τίποτε από αυτά δεν θα είχε καν επιχειρηθεί αν κάποιος συνέχιζε να τροφοδοτεί άμεσα ή έμμεσα το χρεωκοπημένο κοινωνικό/πολιτικό/οικονομικό μας σύστημα, αυτό που βασίστηκε στο εύκολο χρήμα, την ευνοιοκρατία και την κομματοκρατία. Όχι μόνο γιατί δεν θα το τολμούσε η κορυφή του, αλλά -πολύ φοβάμαι- γιατί κυρίως δεν θα το επιθυμούσε η βάση του.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Ανάβοντας ένα κερί...


Χρόνια τώρα ζώντας και δρώντας στο Ηράκλειο συνειδητοποίησα ότι υπάρχει απόλυτη έλλειψη και άρα μεγάλη ανάγκη για ένα συλλογικό περιβάλλον έκφρασης-ανταλλαγής απόψεων, ανάπτυξης θεμάτων και προβολής πολιτιστικών αγαθών που αφορούν ή σχετίζονται με τις ιδέες του ευρύτερου χώρου του φιλελευθερισμού και του συντηρητισμού. 
Επειδή, λοιπόν, από το να "καταριέμαι διαρκώς το σκοτάδι" προτιμώ να φανώ χρήσιμος και "να ανάψω ένα κερί", καλώ, όποιον θεωρεί ότι κάτι όπως αυτό που σκιαγράφησα είναι αναγκαίο ή καλό να υπάρξει, να επικοινωνήσει μαζί μου προκειμένου να συντονιστούμε όσοι το δυνατόν περισσότεροι στην ίδια κατεύθυνση και να δούμε αν καταφέρουμε να στήσουμε κάτι. Εκ προοιμίου δηλώνω ξεκάθαρα ότι δεν με απασχολούν θέματα αυτοπροβολής ή με όποιο τρόπο ηγεσίας, όπως και ότι θα πρόκειται για απολύτως αδέσμευτη και ανεξάρτητη από κομματικούς φορείς συλλογικότητα.
Το σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε μια φωνή και παρουσία του ιδεολογικού, κοινωνικού, πνευματικού και πολιτιστικού περιεχομένου των ιδεών μας, να προκαλέσουμε τον σχετικό διάλογο, να συζητήσουμε για ιστορία, πολιτική, κοινωνία, ιδέες, οικονομία, να προβάλλουμε το βιβλίο, τον κινηματογράφο, την μουσική, την σκέψη.
Περιμένω το ενδιαφέρον σας στο email μου yia.xara@gmail.com και είμαι ανοιχτός σε κάθε ιδέα, πρόταση, προβληματισμό. Σκοπός είναι να συνδιαμορφώσουμε αυτό το πλαίσιο που -προσωπικά τουλάχιστον νιώθω πως- χρειαζόμαστε.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Εφήμερον 2016.01.15

Οι μισοί (τουλάχιστον) είναι για τον εισαγγελέα!
Σήμερα ήρθε η σειρά του γνωστού τσιπροφύλακα και ευρωβουλευτή του Κόμματος Στέλιου Κούλογλου να προσθέσει μια πολύ ενδιαφέρουσα πινελιά στο κάδρο της εκτροπής που προετοίμασε και εκτέλεσε σχεδόν ως το τελευταίο στάδιο η "πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς". Μέσω της ιστοσελίδας του tvxs.gr μάθαμε ότι ο Τσίπρας το καλοκαίρι είχε αναθέσει στην ΕΥΠ να παρακολουθεί το... Νομισματοκοπείο! Γιατί; Για να αποτραπούν ενέργειες κατάληψής του! Από ποιους; Από τους υπουργούς της κυβέρνησης! Μάλιστα, αυτά μαθαίνουμε. Το Μαξίμου αρχικά προσπάθησε να ποιήσει την νήσσαν, αλλά όταν το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις προσπάθησε να βγάλει αναξιόπιστο το ρεπορτάζ, το οποίο, ωστόσο, ο ίδιος ο Κούλογλου στην ΕΡΤ3 είχε χαρακτηρίσει ακριβές και στοιχειοθετημένο.
Στο περιθώριο αυτής της νέας απίθανης πτυχής αυτού του συνολικά απίθανου θέματος, οφείλω να επιστρέψω στην γεννήτρια της αναζωπυρωμένης συζήτησης, της συνέντευξης Στρουρνάρα στις "Ιστορίες" του Αλέξη Παπαχελά, γιατί νομίζω ότι μια ιδιαίτερα σημαντική πτυχή όσων είπε, μάλλον περνά απαρατήρητη. Πέραν των πολύ σημαντικών γύρω από τα σχέδια για το ντου στο Νομισματοκοπείο, που μαγνήτισαν το ενδιαφέρον, ο Γιάννης Στουρνάρας είπε μια φράση με μεγάλη βαρύτητα, μια φράση που αφορά αυτούσια τον Γιάνη(sic) Βαρουφάκη. Είπε χαρακτηριστικά, ότι "ο τρόπος με τον οποίο έγινε η διαπραγμάτευση ως τον Ιούλιο δεν ήταν συμβατός με τον στόχο της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη". Δηλαδή, κοντολογίς, ο Βαρουφάκης σχεδίασε και διεξήγαγε μια διαπραγμάτευση που σε όλους μας έλεγε ότι εξασφαλίζει την παραμονή της χώρας στην ΕΖ, αλλά στην πραγματικότητα συνειδητά την καθιστούσε από επισφαλή ως πρακτικά αδύνατη.
Προσωπικά, θεωρώ βέβαιο ότι όλο αυτό έγινε με δόλο, τα αίτια του οποίου δεν χρειάζεται να αναλύσω αυτή την στιγμή. Οπωσδήποτε, όμως, εκτός από τις απολύτως και άμεσα διερευνητέες σκέψεις, συζητήσεις και προετοιμασίες(;) για παράνομες ενέργειες από μέλη της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος (του Τσίπρα περιλαμβανομένου) πριν και μετά το δημοψήφισμα, προκύπτει με πολύ σοβαρό τρόπο πλέον η ανάγκη για εις βάθος διερεύνηση της πολιτείας του Γ.Βαρουφάκη στο Υπουργείο Οικονομικών, των σχεδιασμών της διαπραγμάτευσης, των εναλλακτικών, των σεναρίων, κλπ. Τίποτε δεν πρέπει να μείνει χωρίς ενδελεχή διερεύνηση σχετικά με την θητεία του. Ας ελπίζουμε ότι κάποτε θα γίνει αυτό.

***
Φωτό: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FOSPHOTOS από το popaganda.gr


Βγήκαν κάποια διαδικτυακά απόβλητα και λοιδορούν τους ανθρώπους που διαδήλωσαν μαζικά χτες, γιατί πολλοί ήταν ντυμένοι με ένδυμα γραφείου. Προς όσους ήταν εκεί ή δεν ήταν αλλά θα μπορούσαν ή γενικά ανήκουν στο ίδιο κοινωνικό πλαίσιο:
ΜΗΝ ΜΑΣΑΤΕ!
Οι βλαμμένοι που τα λεν αυτά βγάζουν απλώς τα κόμπλεξ τους. Και μιλάμε για πολλά κόμπλεξ, κοινωνικά, ψυχολογικά, διάφορα. Μέσα σε αυτά υπάρχει κι ένα πολιτικό, που είχε εκδηλωθεί και στις κινητοποιήσεις του "Μένουμε Ευρώπη" και του ΝΑΙ. Όλοι αυτοί έχουν συνηθίσει η μαζική διαμαρτυρία, το πεζοδρόμιο, ο ακτιβισμός να είναι προνομιακό, αν όχι αποκλειστικό πεδίο δράσης τους. Και όταν αντιμετωπίζουν σοβαρές δράσεις από αντίπαλους χώρους σε τέτοια πεδία, εκδηλώνουν τα συμπλέγματά τους. Αρκετά φάγαμε και τρώμε με τις χούφτες την καθεστωτικοποίηση της καφρίλας εδώ και δεκαετίες, από την "πολιτιστική επανάσταση" της πασοκαρίας(ως κοινωνικής αντίληψης, όχι κόμματος) και μετά. Αρκετά!
Σύντροφοι, guess what, γίνατε κυβέρνηση! Και θα φάτε ακριβώς το πιάτο που μαγειρεύατε και σερβίρατε αφειδώς και σε πολύ φτηνές τιμές χρόνια και χρόνια τώρα! Και δικηγόροι με κοστούμια, και αγρότες με αρβύλες και γιατροί με στηθοσκόπια και συνταξιούχοι με μαγκούρες, δεν θα μείνει καμιά κοινωνική ομάδα από όσες ασύστολα παραμυθιάζατε που να μη σας κράξει αγρίως. Και κρατήστε και χαμηλό προφίλ, γιατί "λαγός την φτέρην έσειε, κακόν της κεφαλής του"!

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Διάλογος με τον Γιώργο Κουμουτσάκο


Το περασμένο Σάββατο, την παραμονή της εκλογικής διαδικασίας της Νέας Δημοκρατίας, έτυχε να έχω στο Τουίτερ ένα σύντομο αλλά ουσιαστικό, νομίζω, διάλογο με τον γνωστό βουλευτή και πρώην ευρωβουλευτή της κ.Γιώργο Κουμουτσάκο, τον οποίο θεωρώ ένα από τα καλύτερα στελέχη του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και καλό πολιτικό, χωρίς να έχουμε κοινή αφετηρία και, προφανώς, κοινή οπτική. Τίποτε, ασφαλώς, από αυτά δεν είναι αρνητικό, η πολιτική αξία δεν συναρτάται από την ταύτιση απόψεων και στα πλαίσια μειζόνων συνεκτικών παρατάξεων οι διαφορές είναι και εύλογες και έντινι μέτρω και χρήσιμες.
Αφορμή για τον διάλογο υπήρξε το παρακάτω τουίτ του κ.Κουμουτσάκου, το οποίο αποσκοπούσε σε μια δήλωση εν όψει των εκλογών του β' γύρου -και έμμεση ένδειξη της προτίμησής του υποθέτω:
Εκκινώντας από αυτό το απόσπασμα της ιδρυτικής διακήρυξης της ΝΔ που αναπαρήγαγε ο βουλευτής, έκανα μια σύντομη προσπάθεια ιδεολογικού/πολιτικού ελέγχου με βάσει ένα σύγχρονο συντηρητικό σκεπτικό, σε τέσσερα τουίτς:




Ο κ.Κουμουτσάκος είχε την ευγένεια να απαντήσει στις επισημάνσεις μου με μια δική του σειρά τουίτς:






Από εκεί και πέρα ο διάλογος συνεχίστηκε ως εξής:



Τα τελευταία τουίτς του κ.Κουμουτσάκου:

Και οι δική μου τελική απάντηση:




Είναι σκόπιμο και χρήσιμο να εξαγάγουμε κάποια πολιτικά συμπεράσματα από αυτόν τον πυκνό αλλά ουσιαστικό διάλογο:
α) μεγάλο μέρος (ο Γ.Κουμουτσάκος δεν είναι μια τυχαία ή περιφερειακή περίπτωση στελέχους) της στελεχιακής ελίτ της ελληνικής Κεντροδεξιάς διακρίνεται από μια πολιτικά και κοινωνικά κομφορμιστική αντίληψη.
β) η ιδεολογική αντίληψη και έκφραση των κορυφαίων της παράταξης πάσχει εξαιρετικά, με χαρακτηριστικό δείγμα την συχνή χρήση λογοτύπων της αριστερής διαλεκτικής και την αναπαραγωγή ως κάτι αρνητικό όρων που από μόνοι τους δεν είναι αρνητικοί, αλλά νοηματοδοτούνται έτσι από αριστερές και λιμπεραλιστικές πηγές (νεοσυντηρητισμός για τον ΓΚ, νεοφιλελευθερισμός για πολλούς άλλους εξίσου σημαντικούς ανάλογης αντίληψης πολιτικούς).
γ) είναι ιδιαίτερα ισχυρή αλλά και μονομερής η "ιστορικογενής" αγκύλωση της πλειοψηφίας της κεντροδεξιάς πολιτικής ελίτ. Δηλαδή, ενώ είναι ασφαλώς χρήσιμη, ως και αναγκαία, η σύνδεση μιας παράταξης με την ιστορική πολιτική παράδοσή της και η χρήση αυτής ως πηγή για την άντληση παραδειγμάτων, ιδεών, αρχών, αξιών, κλπ, στην περίπτωση της ΝΔ υπάρχουν δυο αρνητικές ιδιαιτερότητες.
Η πρώτη είναι ότι η ιστορική αυτή σύνδεση, αν όχι εμμονή, αφορά αποκλειστικά ένα συγκεκριμένο μέρος της παραταξιακής ιστορίας, την επιστροφή του ιδρυτή της ΝΔ Κων.Καραμανλή στην Ελλάδα, την θεμελίωση του κόμματος και της μεταπολίτευσης και την πρωθυπουργική του θητεία από το 1974 ως το 1980. Πρόκειται αναμφίβολα για σημαντική περίοδο, επ'ουδενί όμως είναι η μόνη της παραταξιακής ιστορίας, η οποία δεν ξεκινά το 1974, αλλά είναι εξαιρετικά μακρά και πολυκύμαντη.
Η δεύτερη είναι ότι δεν χρησιμοποιείται η ιστορική αυτή παρακαταθήκη απλώς ως δεξαμενή άντλησης προτύπων κάθε είδους αλλά από αρκετούς (δεν θα ενέτασα άμεσα τον ΓΚ σε αυτούς, αλλά ο τέως πρόεδρος της ΝΔ Β.Μεϊμαράκης λχ είναι ένας από αυτούς) χρησιμοποιείται εργαλειακά ως ένα μεταφυσικό πολιτικό σύμβολο που και μόνο επειδή υπάρχει οι πολίτες οφείλουν όχι απλώς να το σέβονται, αλλά να στοιχίζονται πίσω του. Η πολιτική όμως δεν λειτουργεί έτσι, και τα πολιτικά νοήματα και δόγματα που λειτουργούσαν πριν σαράντα χρόνια δεν λειτουργούν επ' άπειρον, ούτε και πολίτες που είναι σήμερα 20 και 30 ετών υποχρεούνται να θέλγονται από προτάσεις και λύσεις που γράφτηκαν και επιλέχτηκαν για το 1975.
Έχω την πεποίθηση ότι οι διαπιστώσεις αυτές είναι μέρος της αντίληψης που έχει η νέα ηγεσία της ΝΔ για τα πράγματα και ότι θα ληφθούν υπ' όψη στον σχεδιασμό για το αύριο αυτής της παράταξης. Και μια ακροτελεύτια επισήμανση: όλος ο διεθνής τύπος αναφέρθηκε στον νέο πρόεδρο κ.Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον "νέο αρχηγό των συντηρητικών". Γιατί στα μάτια όλων των αναλυτών και πολιτικών του δυτικού κόσμου, η ΝΔ είναι αυτό ακριβώς, το αντίστοιχο στην Ελλάδα των μεγάλων συντηρητικών κομμάτων που υπάρχουν στις περισσότερες χώρες και έχουν φυσικά ανοιχτή στην κοινωνία δομή και πολυσυλλεκτικότητα, συνθέτοντας συνήθως τάσεις και απόψεις από το φιλελεύθερο Κέντρο ως την συντηρητική Δεξιά. Με ιδεολογική σοβαρότητα και ενσυνείδηση, όπως πρέπει να κάνει και η ΝΔ. 

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Καταρχάς καλώ όλους εσάς που ενδιαφέρεστε για την ευρεία παράταξη και για την διακυβέρνηση της χώρας με κεντροδεξιό πρόσ...

Posted by Γιάννης Χαραλαμπίδης on Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Είναι κυρίως και πρωτίστως αυτό. Ένας απλός άνθρωπος, όχι "πορφυρογέννητος", ένας άνθρωπος που το μόνο που έχει μάθει εί...

Posted by Γιάννης Χαραλαμπίδης on Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Απάντηση στην αρρώστια που μας πνίγει


Απέναντι σε όλη αυτή την υπερχειλίζουσα παθογένεια της τελευταίας εβδομάδας, με την ιδεολογικοπολιτική -περί αυτού πρόκειται- αθλιότητα του νεοσταλινικού Υπουργού Παιδείας (έχει και πιο κάτω;), τις πορείες αγκαλιά με νεοναζί, τους επιλεκτικά στοχευμένους τραμπουκισμούς, τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης για το "τις πταίει;" και την κραυγαλέα αδυναμία των αρχών να κάνουν τη δουλειά τους, η μόνη πραγματική και ουσιαστική απάντηση είναι το καθαρό χαμόγελο αυτού του κοριτσιού.
Η εκ Καβάλας 15ετής Σταυρούλα Τσολακίδου, γέννημα ενός ξαναγεννημένου Ποντιακού Ελληνισμού, αναδεικνύεται πρώτη στο πιο απαιτητικό διανοητικά άθλημα, το σκάκι. Το "εύγε" στην ίδια και την οικογένειά της είναι αυτονόητο. Αυτό που βαρύνει όμως είναι ότι η ικανότητα κι η δύναμη αυτού του κοριτσιού είναι η απάντηση σε όλη αυτή την αρρώστια που μας τρώει. Η λύση είναι μπροστά μας, η λύση είναι μέσα μας. Στις ικανότητες και τις δυνάμεις αυτών των παιδιών, στην πίστη στο μέλλον. Θα νικήσει η ελπίδα, μπορεί να νικήσει; Δεν το ξέρω, και πολύ φοβάμαι, πως όχι. Το χειρότερο είναι ότι, αν σε λίγα χρόνια η Σταυρούλα με ρωτούσε "Να μείνω ή να φύγω;" θα της απαντούσα χωρίς τύψη, όπως σε ένα μαθητή ή στην κόρη μου, "Φύγε! Φύγε να σωθείς!".